Trzy
lata czekania na nową książkę Andrzeja Stasiuka, dwanaście na nową
powieść. W międzyczasie jakieś wznowienia i felietony w „Tygodniku
Powszechnym”, które uświadamiały tęsknotę za słowem, stylem i męską
czułością Stasiuka. I w końcu jest, upragniony i szumnie zapowiadany
„Przewóz” – okrutnie wspaniały, gęsty od emocji i wart każdej wyczekanej
minuty.
„Ile razy przypominam sobie ostatnie rozmowy z osobami, co już w niewidzialny świat odeszły...”. Te słowa Norwida z „Czarnych kwiatów” idealnie oddają charakter mojej ulubionej książki Andrzeja Stasiuka. Bo opowiadania zawarte w tomiku są niczym innym, jak tylko wspomnieniem.
Otwieram okładkę i ruszam w podróż w nieznane, choć przecież cofam się w przeszłość, do wnętrza świata, którego już nie ma. Parafrazując Miłosza, takiej książki młody człowiek nie napisze. Bo żeby powstało coś równie doskonałego, jak „Wschód” potrzebna jest życiowa mądrość i wrażliwość, które są znakiem rozpoznawczym prozy Andrzeja Stasiuka.
Od kilku dni każdego ranka budzi mnie smutek siedzący pod powiekami. Czuję kryzys egzystencjalny. Weltschmerz. A może to tylko ten marzec? W takich chwilach mam ochotę poczytać Stasiuka, bo tylko on zrozumie…
