Są takie książki, które wywołują uśmiech i błogie poczucie, że wszystko jest dokładnie tak, jak być powinno. Tomik „Nowe cuda ks. Jerzego Popiełuszki” Mileny Kindziuk jest dla mnie tego typu publikacją, ale wiecie, chodzi o Jurka, więc w tym przypadku mogę być nieobiektywna :) 

Na przełomie XIX i XX wieku o. Benedykt Wiercioch podjął się spisania wspomnień o braciach bernardynach, którzy w jakiś sposób wyróżniali się na tle swojego otoczenia. Ojciec Wiercioch pracy nie dokończył, gdyż wybuch wojny nadszarpnął jego zdrowie, co ostatecznie doprowadzi do jego śmierci w 1942 r. Jednak teczka z zapiskami została. Autor nadał jej tytuł „Żywoty niektórych bernardynów”, następcy przepisali rękopis oraz stworzyli stosowny indeks, a po wielu, wielu latach dzieło w końcu ukazało się drukiem.

„Credo wierzę sercem” to książka, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie, choć zupełnie się tego nie spodziewałam. Rozważania ks. Mateusza Czubaka dotknęły mojego serca i wpisały się w moją wrażliwość, a momentami okazały się nawet rewolucyjne. Chciałabym polecić ten tytuł każdemu, a jednocześnie wiem, że brakuje mi słów, żeby choć spróbować opisać emocje towarzyszące lekturze, bo są zbyt osobiste, żeby dzielić się nimi w przestrzeni internetu.

Siostry Pudełko znów to zrobiły. Znów napisały książkę, która pozwala ogarnąć własne emocje i jest swego rodzaju plasterkiem na rany. W tomiku „Abigail. Gniew niszczący i gniew twórczy” opowieść z Pierwszej Księgi Samuela (1 Sm 25,2-42, obok której można by przejść szybko i obojętnie, staje się puntem wyjścia do rozważań na temat gniewu i przeżywania emocji.

Od dziecka uwielbiam poezję. Zaczęło się od Brzechwy i Tuwima, więc wszystkie książeczki dla dzieci w wierszowanej formie od razu łapią mnie za serce, te związane z wiarą również, dlatego tomik „Opowieść o Panu Jezusie” Beaty Kołodziej oczarował mnie już od pierwszej strony.