Książki o. Tadeusza Kotlewskiego SJ to prawdziwe perełki. Niewielkie, ale konkretnie, napełnione treścią po brzegi, przesiąknięte empatią i mądrością wynikającą z kapłańskiego doświadczenia księdza jezuity. Nie inaczej jest w przypadku tomiku „Razem czy osobno. Stworzeni do wspólnoty”, w którym autor podejmuje temat życia we wspólnocie.

Zanim sięgnęłam po tomik „Zraniony uzdrowiciel. Kapłan we współczesnym świecie” byłam przekonana, że to książka tylko dla osób duchownych, dlatego tak wielkim zaskoczeniem było dla mnie, że cokolwiek na temat księży pojawia się dopiero mniej więcej w połowie lektury.

Dziś przypada wspomnienie Ignacego Loyoli, patrona mojego syna. Z tej okazji Ignacy poleca książkę o jeszcze innym Ignacym – dobrym człowieku, biskupie diecezji siedleckiej, kandydacie na ołtarze.

Bez nadziei nie sposób żyć. Nawet kiedy robi się najtrudniej, kiedy wiara i miłość zawodzą (jak pisał ks. Jan Twardowski” „są takie chwile kiedy się odchodzi / od Aniołów Stróżów nawet Cherubinów / od tych co wysoko/ od tych co w pobliżu - do Jezusa człowieka/ niziutko na ziemi”), to nadzieja jest tym, co trzyma człowieka w ryzach, nawet jeśli wydaje mu się, że tego co rozbite już nie uda się posklejać. 

Niektóre znajomości potrafią docisnąć do podłogi. Zerwana przyjaźń, zawiedzione nadzieje, które się z nią wiązały, utrata zaufania, poczucie krzywdy i osamotnienia oraz myśl, że ktoś egoistycznie użył mnie do swoich celów, a później porzucił bez słowa lub z użyciem słów, których nikt nie chce usłyszeć na swój temat. Szczęśliwi, którzy nigdy tego nie doświadczyli. 

Ksiądz Jan Kaczkowski uczył mnie wrażliwości. Pamiętam jak ogromne wrażenie zrobił na mnie wywiad rzeka „Szału nie ma, jest rak”, który wywrócił do góry nogami moje myślenie na temat chorowania i powołania. Od tamtej pory śledziłam jego losy i z drżeniem serca myślałam o tym, co będzie, kiedy zabraknie jego mądrego spojrzenia na drugiego człowieka. No i cóż, szału nie ma, są książki. „Ekskluzywny żebrak czyli ks. Jan Kaczkowski o tym, co najważniejsze” to jeden z takich tomików, który warto czytać i tulić do serca.

Dokładnie dzisiaj przypada wspomnienie Świętej Rity z Cascii - moja najukochańsza święta. W ciągu ostatnich lat miałam okazję dobrze postać jej biografię oraz doświadczyć jej przyjaźni i opieki. Nie zliczę ile razy wolałam - "Ritko kochana, ratuj", a ona zawsze przybywała z pomocą.

W ostatnich dniach często myślę o Bożym Miłosierdziu, zaglądam do „Dzienniczka” siostry Faustyny, chwytam po różaniec, żeby odmówić Koronkę do Bożego Miłosierdzia oraz sięgam do nowiutkiego i pachnącego drukiem „Modlitewnika Apostoła Miłosierdzia”, żeby odpowiednio nastroić serce.