„Piąta łódź” Moniki Kompaníkovej zaczyna się sielankowo i niewinnie. Dorosła już Jarka wraca we wspomnieniach do lat dziecinnych, kiedy jako dwunastolatka uwielbiała spędzać czas na działce za miastem, bawić się beztrosko, leżeć w trawie, obserwować przyrodę, zjadać jeżyny prosto z krzaczka i zajmować się różnymi bzdurkami jak wszystkie dzieci w jej wieku. Ale kiedy zaczyna się ściemniać Jarka musi wracać do domu, a tam nie czeka na nią nic dobrego. 

„Zapytaj taty” to ostatnia książka Jana Balabána, wybitnego czeskiego pisarza, publicysty i tłumacza. Publikacja ukazała się po śmierci autora i wywołała prawdziwą furorę. Powieść zgarnęła kilka prestiżowych nagród, a krytyka okrzyknęła ją jednym z najważniejszych dzieł literatury czeskiej ostatniej dekady.

Swoim esejem „Skażone krajobrazy” Martin Pollack, znany austriacki pisarz, dziennikarz i tłumacz (m.in. dzieł Kapuścińskiego), zmiażdżył mnie emocjonalnie, zasmucił i sprowokował do trudnych przemyśleń. A jednocześnie zachwycił mnie swoim kunsztem pisarskim i po raz kolejny udowodnił, że jest doskonały w tym co robi.

Wszyscy porównują „Paper Girls” Briana K. Vaughana i Cliffa Chianga z netflixowym „Stranger Things”. I faktycznie coś w tym jest. Przede wszystkim rewelacyjny klimat, dziwne wydarzenia i zamieszana w nie grupka dzieciaków. Ale to tylko ogólniki, bo to dwa osobne twory, które fajnie się uzupełniają. Albo inaczej, jeśli podobał wam się serial możecie brać komiks w ciemno. I odwrotnie, jeśli polubiliście „Paper Girls” to z pewnością zakumplujecie się z Dustinem i resztą (Steve rządzi! ♥).

„Rat Queens” to kompania do wynajęcia, która za odpowiednią opłatą zlikwiduje wszystkie twoje problemy. W świecie rodem z „Władcy Pierścieni” cztery diabelnie piękne, seksowne i niebezpieczne kobiety robią taką rozpierduchę, że aż miło. Słodka, malutka i niewyżyta Betty, zwariowana Dee, piękna krasnoludzica Violet i klnąca jak szewc Hannah to nie żadne mimozy, ani damy w opłatach, ale prawdziwe babki z jajami, które wiedzą czego chcę i mają odwagę sięgać po swoje.

 

Na co dzień nie zadajemy sobie pytania o tożsamość. Kim jestem? Przecież to pytanie dziecka, które chce znać swoje miejsce w świecie i wiedzieć dlaczego się na nim pojawiło. O ileż ważniejsze jest pytanie o to jaki jestem. Ale Maszę z powieści „Rosjanin to ten, kto kocha brzozy” dręczy to pierwsze pytanie. Prawidłowa odpowiedź pozwoliłaby jej zakwalifikować się do konkretnej narodowości, grupy etnicznej czy społecznej. Określić siebie jakimś konkretem, a nie przez cały czas stać w rozkroku pomiędzy różnymi światami.